Menu serwisu
Start
Patron Szpitala
Dyrekcja szpitala
Oddzia造 szpitalne
Transport sanitarny
Blok Operacyjny
Poradnie specjalistyczne
NiSOZ
Diagnostyka medyczna
Rehabilitacja i fizykoterapia
Centralna Sterylizatornia
Epidemiologia
Prawa pacjenta
Dokumentacja medyczna
Przetargi
Praca i og這szenia
Kontakt z nami
Certyfikaty
Ksi璕owo嗆
Cennik us逝g szpitala 2017
Kuchnia
Szpital dla Wszystkich
Szukaj
Poczta
字odki unijne
Informacja dla os鏏 niepe軟osprawnych
Przetargi archiwum
Karty charakterystyki substancji niebezpiecznych
Start arrow Patron Szpitala
Soko這wski Alfred

                              Patron szpitala

Alfred Marcin Soko這wski (ur. 11 listopada 1849, zm. 8 marca 1924) – polski lekarz internista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

By jednym z pionierów nowoczesnego leczenia chorób uk豉du oddechowego. W 1908 za這篡 Towarzystwo Przeciwgru幢icze. Przyczyni si do popularyzacji wiedzy o tej chorobie, organizowa tak瞠 akcje profilaktyczne. Dzi瘯i niemu otwarte zosta造 sanatoria w Zakopanem. Propagowa tak瞠 Otwock, jako miejscowo嗆 sanatoryjn. Od 1880 do ko鎍a 篡cia pracowa w redakcji "Gazety Lekarskiej", swymi   uwagami   i   decyzjami   gwarantuj帷   wysoki   poziom  czasopisma.  Utrzymywa   znajomo軼i
z wieloma znanymi osobami, takimi jak Boles豉w Prus, Ignacy Jan Paderewski, Aleksander 安i皻ochowski. W 1914 roku Uniwersytet Jagiello雟ki przyzna mu tytu doktora honoris causa. Cz這nek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Po II wojnie 鈍iatowej od jego nazwiska nazwano wie Soko這wsko.

Soko這wski by asystentem, a nast瘼nie zast瘼c ordynatora Hermanna Brehmera w uzdrowisku Goerbersdorf. W 1880 r. zorganizowa Oddzia Chorób Wewn皻rznych oraz przychodni rynolaryngologiczn w warszawskim Szpitalu 鈍. Ducha. W latach 1902–1906 ukaza這 si jego dzie這 pt. „Wyk豉dy kliniczne chorób dróg oddechowych”. By autorem wielu naukowych publikacji oraz pionierem polskiej pulmonologii, rynolaryngologii i sanatoryjnego leczenia gru幢icy p逝c, znanym spo貫cznikiem. Alfred Marcin Soko這wski (1849–1924), pionier polskiej pulmonologii oraz sanatoryjnego leczenia chorób p逝c, by autorytetem w tych dziedzinach lekarskiej wiedzy. By tak瞠 pionierem polskiej laryngologii, co autor pracy przedstawi kilkana軼ie lat temu na 豉mach „Otolaryngologii Polskiej” w publikacji „Alfred Marcin Soko這wski (1849–1924) – wybitny ftyzjatra, ale czy tak瞠 i wybitny laryngolog? Czy nale篡 wprowadzi errat do podr璚zników historii medycyny?”. Jego dzie這 pt. „Wyk豉dy kliniczne chorób dróg oddechowych”, sk豉daj帷e si z trzech tomów (t. I – Choroby tchawicy i oskrzeli, t. II – Choroby p逝c i t. III, cz. 1 – Choroby op逝cnej i 鈔ódpiersia, cz. 2 – Suchoty p逝cne)   wydane  w   latach   1902–1906,   zosta這    entuzjastycznie    przyj皻e    przez    krytyk    polsk
i zagraniczn. Sprawozdawca „Medical Record” nazwa to dzie這 monumentalnym, krytyk periodyku „Zeitschrift fur Tuberculose” dopatrywa si w nim doskona這軼i, a czasopismo „British Medical Journal” uwa瘸這 je za drogowskaz post瘼u wiedzy. Soko這wski by ordynatorem w szpitalu 鈍. Ducha. Zas造n掖 tak瞠 jako spo貫cznik du瞠go formatu, autor m.in. ksi捫ek: „Wielkie kl瘰ki spo貫czne”, „Choroby proletarjatu”, kierownik Sekcji Przeciwgru幢iczej Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego. W czasie studiów Soko這wski zachorowa na gru幢ic i aby podkurowa swoje p逝ca, zdecydowa si wyjecha do Goerbersdorfu (dzisiejsze Soko這wsko na Dolnym 奸御ku). Tu jedno z pierwszych sanatoriów przeciwgru幢iczych od 1854 r. prowadzi Herman Brehmer (1826–1889), niemiecki ftyzjatra, który opar przekonanie o skuteczno軼i leczniczej klimatu górskiego na fakcie rzadszego wyst瘼owania gru幢icy  w  miejscowo軼iach  po這穎nych  wysoko.   Zasad  terapii  w  Goerbersdorfie  by  sta造  pobyt
w górach oraz stosowanie 鈔odków pobudzaj帷ych akcj serca. Obdarzony niezwykle krytycznym umys貫m, Soko這wski zauwa瘸, 瞠 u niektórych chorych po ch這dnych natryskach i pó趾徙ielach lub wielogodzinnych górskich spacerach stan si pogarsza, natomiast przez le瞠nie – wyra幡ie si poprawia. D逝gie dyskusje mi璠zy Soko這wskim a Brehmerem doprowadza造 do tego, 瞠 prymariusz ust瘼owa niejednokrotnie ze swego stanowiska i zwalnia ci篹ej chorych z niebezpiecznych zabiegów. W uzdrowisku tym Soko這wski przebywa w latach 1874–1879. Zyska dobr renom, staj帷 si po dwóch latach od przyjazdu zast瘼c Brehmera. Zdaniem Sabatowskiego, polskiego balneologa, profesora Uniwersytetu Jagiello雟kiego i dyrektora Polskiego Instytutu Balneologicznego krytyczne spojrzenie Soko這wskiego uchroni這 metod Brehmera od kompromitacji. Dzi瘯i polskiemu lekarzowi we ftyzjatrii wprowadzono powszechnie przyj皻y „rygor sanatoryjny” [8, 9, 10, 11]. W Goerbersdorfie Soko這wski pozna Matlakowskiego, który przyby do tego sanatorium odwiedzi ci篹ko chorego na gru幢ic Romana Kowalewskiego, swego koleg, zdolnego chirurga, tak瞠 asystenta Kosi雟kiego. Soko這wski zaprzyja幡i si z Matlakowskim. Ta za篡這嗆 przetrwa豉 a do 鄉ierci chirurga w 1895 r. Pracowali w jednym Szpitalu 鈍. Ducha, w którym Soko這wski wspó責zia豉 zawodowo i naukowo szczególnie z chirurgami Franciszkiem Jawdy雟kim i Matlakowskim oraz internistami Samuelem Goldflamem i Józefem Pawi雟kim. Soko這wski nie tylko prowadzi ma造 oddzia chorób wewn皻rznych o profilu pulmonologicznym w Szpitalu 鈍. Ducha wraz z ambulatorium rynolaryngologicznym, ale tak瞠 naucza studentów interny i rynolaryngologii, niejednokrotnie w swym prywatnym gabinecie. Niestety, wyk豉dy w zamkni皻ym nawet gabinecie, z biegiem czasu musia造 by co do liczby s逝chaczy ograniczane, a w ko鎍u trzeba je by這, ze wzgl璠u na argusowe oczy zaborcy, zupe軟ie zawiesi. Wyk豉dy i 獞iczenia na materiale szpitalnym i ambulatoryjnym prowadzone w kierunku par excellence praktycznym, bez zbytniego balastu teoretycznego, przynosi造 m這dym lekarzom, zw豉szcza praktykuj帷ym na prowincji, niew徠pliw korzy嗆. Wzorem Soko這wskiego, podobne dydaktyczne zaj璚ia w warszawskich szpitalach prowadzili potem Matlakowski, Teodor Dunin, W豉dys豉w Krajewski, Miko豉j Tejchman. Matlakowski posiada rzadki dar prowadzenia wyk豉dów w sposób niezwykle interesuj帷y, przejrzysty, p造nny. Soko這wskiego i Matlakowskiego szczególnie jednak zwi您a豉 praca nad redakcj „Gazety Lekarskiej”. „Otwarcie w roku 1862 Szko造 Gównej Warszawskiej sk這ni這 lekarzy do za這瞠nia czasopisma odpowiadaj帷ego ich aktualnym potrzebom”.

Kilkana軼ie lat temu na 豉mach „Otolaryngologii Polskiej” Andrzej Kierzek udowodni, 瞠 Alfred Marcin Soko這wski (1849–1925) by nie tylko pionierem polskiej pulmonologii, ale tak瞠 budowa zr瑿y polskiej laryngologii. W zwi您ku z tym powinno si wprowadzi errat do podr璚zników historii medycyny. W przedstawionej na 豉mach „Annales AMS” pracy zanalizowa d逝gotrwa陰 jego znajomo嗆, a tak瞠 przyja潯 z W豉dys豉wem Matlakowskim (1851–1895), cenionym warszawskim chirurgiem, filozofem, etnografem – jednym z najwybitniejszych lekarzy humanistów tego okresu. Publikacja Andrzeja Kierzka i wspó豉utorów z pogranicza historii medycyny, historii literatury i historii etnografii stanowi cenny przyczynek do rozwoju polskiej laryngologii, pulmonologii, chirurgii oraz sanatoryjnego leczenia gru幢icy p逝c, a tak瞠 do stanu wiedzy o niezmiernie ciekawej polskiej medycynie drugiej po這wy XIX stulecia.



Jeste naszym 880201 odwiedzaj帷ym